مرکز یادگیری مهارت های بالینی
سابقه تأسیس مراکز مهارت های بالینی در دانشگاه های جهان به 25سال قبل برمی گردد که در ایران به صورت اتاق پراتیک در دانشکده های پرستاری بوده است و در دو دهه گذشته مراکز متعدد آموزش مهارت های بالینی در دانشکده های پزشکی تأسیس شده است. از سال 1378 معاونت آموزش و امور دانشگاهی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی طی یک برنامه ریزی ملی به تشویق و حمایت دانشگاه ها جهت تأسیس این مراکز با هدف عمده آموزش مهارت های بالینی در یک محیط شبیه سازی شده پرداخت. از ابتدای سال 1393 با انجام مطالعات، بررسی های لازم و بازدید از برخی دانشگاه های دارای مرکز مهارت های بالینی و کسب تجارب و اطلاعات مورد نیاز، برنامه ریزی مقدماتی جهت تأسیس این مرکز در دانشگاه علوم پزشکی نیشابور شکل گرفت.
معرفی
یادگیری بر بالین بیمار دارای محدودیت هایی از جمله تراکم دانشجویان، استرس دانشجویان در مواجهه اولیه با بیمار و در نظر گرفتن حقوق بیماران می باشد و از طرفی امروزه تاکید بیشتری بر آموزش مهارت های بالینی و ایجاد نگرش در دانشجویان پزشکی شده است.
یکی از ویژگی های مهم آموزش در حیطه علوم پزشکی و پیراپزشکی، لزوم یادگیری مهارتهای عملی و ارتباطی در کنار آموخته های تئوری و نظری آن هم به تعدادی زیادی دانشجو می باشد؛ مرکز آموزش مهارت های بالینی به منزله پلی است که بین آموخته های تئوری دانشجویان و حضور آنها در بیمارستان و بالین بیمار ارتباط برقرار می کند. این مرکز سعی دارد با ایجاد محیطی ایمن و به دور از استرس محیط بیمارستان تحت نظارت اساتید محترم مهارتهای لازم را به دانشجویان آموزش دهد. به عبارت دیگر، مرکز آموزش مهارت های بالینی، محیطی است که دانشجویان قبل از ورود به مراکز درمانی و مواجهه با بیمار واقعی با استفاده از امکانات آن از قبیل مانکن ها، مدل ها و مولاژهای آموزشی، مهارت های بالینی را در محیطی کنترل شده با حضور اساتید فرا می گیرند.
با در نظر گرفتن این مساله و با توجه به سرعت رشد تکنولوژی آموزشی و افزایش اهمیت ارزشهای مطرح در اخلاق پزشکی، ضرورت و اهمیت توسعه مراکز یادگیری مهارتهای بالینی بیش از پیش خودنمایی مینماید.
هدف
هدف اصلی مرکز، شبیه سازی یک محیط بالینی است به طوری که دانشجویان، آموزش مهارت های بالینی و ارتباطی را با استفاده از انواع وسایل کمک آموزشی (مدل ها) در محیطی آرام و کنترل شده قبل از ورود به محیط های واقعی فراگیرند؛ البته مرکز جای آموزش بر بالین بیمار و شرایط واقعی را نمی گیرد؛ بلکه مکمل آن خواهد بود.
محورهای فعالیت مرکز
- پژوهش در آموزش
- برنامههای خودآموزی
- برگزاری امتحانات عملی
- تولید مواد کمک آموزشی
- آموزش مهارتهای بالینی
- آموزش مهارتهای ارتباطی
- آموزش مهارتهای بین رشتهای
- آموزش مداوم پزشکان و پرسنل مراکز درمانی و شبکه بهداشتی